Kilka słów na temat zachowań kur

Kury są zwierzętami bardzo towarzyskimi. Żyją zazwyczaj w  grupach w których każdy z osobników zajmuje określone miejsce w społecznej hierarchii. Nawet już kurczęta w wieku 15 dni próbują określić swoją pozycję w grupie pokazując siłę poprzez dziobanie i odpędzanie swoich współtowarzyszy.

W miarę dorastania dochodzi do rywalizacji nie tylko między kogutami ale także między kogutami i kurami. Czasami także zdarza się, że młoda kura potrafi wywalczyć sobie wyższe miejsce w hierarchii nawet niż kogut. Rywalizacja między młodymi kurami ma jeszcze formę zabawy ale coraz częściej przyjmuje postać prawdziwej walki.

Register to read more...

Hodowla zielononóżki kuropatwianej

Kura zielononóżka kuropatwiana jest polską rasą kury ozdobnej i hodowlanej.

Ze względu na charakterystyczne „galicyjskie" ubarwienie, kury zielononóżki były utrzymywane w polskich gospodarstwach. Posiadanie ich było wyrazem patriotyzmu gospodarza.

W okresie międzywojennym, po odzyskaniu niepodległości, zielononóżki kuropatwiane stały się niemal rasą „kultową" - jako „przetrwała" polska rasa. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z czasopisma „Hodowca drobiu", z artykułu Bronisława Obfidowicza z 1879 r. Kurę tą, na krajowej wystawie we Lwowie w 1894 r. po raz pierwszy wystawiono pod nazwą „zielononóżka".

Kura ta zaliczana jest do rasy ogólnoużytkowej. Jest stosunkowo lekka, osiąga wagę do 2 kg. Charakteryzuje się zielonkawą barwą skoków i kuropatwianym upierzeniem, wytrzymałością na niskie temperatury, dość wysoką nieśnością, posiada dobre cechy mateczne, doskonale potrafi wykorzystywać warunki naturalne.

Średnia nieśność zielononóżek określana jest na 150-180 jaj o masie 55-58 g. Ponieważ kura ta sprawdza się w chowie drobnostadkowym (do 350 szt. – powyżej tej liczby kury się nie rozpoznają, traktują się jako obce osobniki) nadaje się do chowu w małych i średnich gospodarstwach. Nie wykorzystuje się jej w chowie bezwybiegowym, w zamkniętych i zagęszczonych kurnikach. Czynnik ten był jedną z przyczyn zmniejszania się liczebności zielononóżek.

Do lat 60-tych były utrzymywane w gospodarstwach na terenie całej Polski, w latach 70-tych, w okresie rozwoju wielkich ferm praktycznie zaprzestano chowu ze względu na brak dostosowania tych kur do chowu wielkostadnego i bezwybiegowego.

Zielononóżka wymaga zapewnienia wybiegów – pastwisk, sadów, łąk. Potrafi oddalać się od kurnika do 1 km i wracać na noc. Jaja kur zielononóżek mają obniżoną o 30 proc. zawartość cholesterolu, a mięso najniższą zawartość tłuszczu surowego. Ze względu na te walory istnieje możliwość wykorzystywania jaj i mięsa do produkcji żywności "markowej", o wysokiej jakości.

W ostatnich latach jest to kura dość popularna, z pewnością dzięki podejmowanym działaniom na rzecz ochrony rodzimych ras zwierząt. Pierwsze programy zachowania rodzimych ras drobiu, tworzone przez Instytut Zootechniki i później Zootechniczny Zakład Doświadczalny Chorzelów koło Mielca, pochodzą z 1972 r.

1. Budowa kurnika lub zaadaptowanie pomieszczenia z przeznaczeniem na kurnik

Przystępując do budowy kurnika należy uwzględnić wielkość planowanej hodowli, a przy tym maksymalne obsady wewnątrz budynku inwentarskiego dla: piskląt, kurek w odchowie oraz kur niosek.

2. Przygotowanie wychowalni dla pisklaków

Pomieszczenie, w którym będą przebywały pisklaki powinno być odpowiednio przygotowane, po to, aby uniknąć w przyszłości chorób. Wychowalnia powinna być wybiałkowana, wyposażona w kwoki elektryczne, karmidełka, poidełka, żwirek, termometr, piecyk elektryczny, podłoga musi być wyścielona.

3. Dezynfekcja pomieszczenia

Minimum 2 razy do roku należy wykonywać dezynfekcję wraz z bieleniem ścian wapnem. Okna należy myć raz na dwa miesiące. Inne środki dopuszczone do dezynfekcji budynków inwentarskich zalecane do stosowania w rolnictwie ekologicznym to:

Przed wstawieniem ptaków do kurnika sprzęt do karmienia i pojenia myje się gorącą wodą z dodatkiem szarego mydła.

4. Wyposażenie kurnika

Kurnik powinien być wyposażony w gniazda, grzędy i podgrzędy, okno z możliwością regulacji stopnia nawiewu, karmidełka, poidełka, tace ze żwirkiem, otwór wybiegowy z klapą zamykającą.

5. Wyściełanie podłogi słomą

6. Przygotowanie wybiegu

Wybiegi powinny być ogrodzone i obsadzone drzewami oraz krzewami lub wyposażone w daszki zapewniające cień podczas upałów, ochronę przed wiatrem i deszczem. Wybiegi należy wyposażyć w poidła i karmidła, aby kury miały stały dostęp do wody i paszy. Dobrze jest podzielić wybieg na kwatery, zmieniając co jakiś czas miejsce. Teren powinien być co jakiś czas wywapnowany, przeorany i zadarniony. Możemy go zrekultywować, pozbyć się pasożytów i patogenów.

7. Zakup piskląt

Pisklęta należy kupować tylko z certyfikowanej wylęgarni. Co jakiś czas powinno się dokonywać przeglądu stada, usuwając pisklęta o niezagojonych pępowinach, z objawami biegunki. Przez cały okres wychowu należy pisklęta dokładnie obserwować.

8. Przygotowanie paszy dla ptaków

W ekologicznym chowie niedopuszczalne są produkty genetycznie modyfikowane. Natomiast można przygotowywać:
a) pasze objętościowe – a wśród nich młode zielonki (kapusta pastewna, koniczyna czerwona, liście buraków cukrowych, lucerna, pokrzywa młoda) lub zimą przygotowane z nich kiszonki, parowane ziemniaki, buraki pastewne, cukrowe i półcukrowe, marchew pastewna, siano z koniczyny, lucerny, pokrzywy;
b) pasze treściwe – ziarna zbóż, śruty z owsa, jęczmienia i pszenicy, kukurydzy, grochu, peluszki, łubinu pastewnego;
c) pasze pochodzenia przemysłowego – mieszanki paszowe, drożdże pastewne, kiełki słodowe, otręby pszenne.

Artykuł powstał na podstawie materiałów projektu "Dajmy sobie pracę - Ekoszansa"

Strona

KuryOzdobne.pl

prowadzona jest przez:

eTeka.pl

Kontakt: